Dzieci wolności. Café Fabu

Czasy Solidarności to może ostatni (na razie?) moment w historii Polski, kiedy wydawało się, że sztuka może zmienić rzeczywistość – Maria Janion oceniała, że czasy solidarnościowego zrywu to kolejne odrodzenie romantycznego paradygmatu polskiej kultury. W nim mieści się idea sztuki jako narzędzia oporu wobec politycznej opresji. Podziemne czasopisma i książki, koncerty i wydawnictwa muzyczne, sztuki teatralne – cały drugi, alternatywny obieg kultury. O tym, czym był dla życia społecznego, porozmawiamy ze specjalistami i uczestnikami tamtego ruchu w kulturze.

Jacek Kleyff – wolny twórca piosenek i obrazów. W latach 1971–1976 współtworzył z Januszem Weissem i Michałem Tarkowskim teatrzyk Salon Niezależnych. Współzałożyciel Orkiestry Na Zdrowie (ONZ), która wygrała pierwszy Przystanek Woodstock Jerzego Owsiaka w 1995 roku. W 2012 roku, nakładem wydawnictwa Czarne, ukazała się książka będąca zapisem wywiadu rzeki z autorem pt. „Rozmowa”. W grudniu 1975 roku Kleyff był sygnatariuszem protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (List 59). Jego nazwisko znalazło się na specjalnej liście, na której umieszczono autorów pod szczególnym nadzorem peerelowskiej cenzury. W jego życiorysie znalazło się też m.in. miejsce na współpracę z Komitetem Obrony Robotników (1976–1980).

Julia Talarczyk – animatorka kultury, promotorka zespołów rockowych, pracownica Spichlerza Polskiego Rocka, odpowiedzialna za koordynację projektu unijnego „Spichlerz Polskiego Rocka w Jarocinie”. Koordynatorka cyklu filmów dokumentujących historię jarocińskiego festiwalu. Współpracuje z różnymi instytucjami i stowarzyszeniami na terenie powiatu jarocińskiego i średzkiego. Jest absolwentką Wydziału Humanistycznego na Uniwersytecie Zielonogórskim.