FONOMO: "Suchego przestwór oceanu" – pokaz prac artystów wideo

Wybór artystów zaproszonych do wzięcia udziału w wystawie był poprzedzony szerokim researchem w polu polskiego wideoartu. W poszukiwaniu pomocni byli znajomi artyści i kuratorzy. Poprosiłam ich o wskazanie młodych twórców wideo, których uważają za interesujących. Dzięki temu w trakcie przygotowań nad wystawą zapoznałam się z twórczością kilkunastu ciekawych artystów. Z tej puli wybrałam osoby, których prace najbardziej pasowały do idei wystawy „Suchego przestwór oceanu”. Każdy artysta trafił na wystawę inną drogą. Marta Hryniuk została polecona przez znajomą kuratorkę Gabi Warzycką-Tutak. Kubę Matuszczaka kojarzyłam z małą przestrzenią w Poznaniu, galerią Artel, która organizowała pokazy wideo. Z pracą Patrycji Włodarczyk zapoznałam się podczas obrony jej pracy dyplomowej. Z Magdą Lazar znam się już od jakiegoś czasu i bardzo cenię sobie jej twórczość. Podobnie jest w przypadku prac Adriana Kolarczyka. Z punktu widzenia artystki wideo zyskałam okazję do przyjrzenia się innym twórcom wideo oraz ich nowym pracom. Zależało mi, aby ostateczny wybór łączył ze sobą wybrane prace w jedną, opowiadaną z różnych perspektyw historię. Od jakiegoś już czasu myślałam o przygotowaniu wystawy tego typu. Cieszę się, że dzięki zaproszeniu Festiwalu Fonomo oraz artystów udało się zrealizować tę ideę.

Martyna Kielesińska

---

ARTYŚCI:

Adrian Kolarczyk

Absolwent filmoznawstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od 2012 student na Wydziale Intermediów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, skąd przeniósł się do Poznania, gdzie obecnie studiuje na kierunku Intermedia na Uniwersytecie Artystycznym. Zakres działalności artystycznej obejmuje obiekty, site-specific, filmy, fotografię oraz dźwięk.

Opis pracy:

„Obdukcja” (2015)

Praca wideo polegająca na zestawieniu nagrania z pomiaru radiestezyjnego w moim mieszkaniu wraz z materiałem found footage z niemieckich targów samochodowych z lat dziewięćdziesiątych. W sposobie poruszania się radiestety jest coś obiektywnego, wynikającego z badania przestrzeni, a nie znajdujących się w niej obiektów. Z kolei ruchy człowieka filmującego samochody wynikają z rozmieszczenia obiektów w przestrzeni wystawienniczej. Obydwa sposoby oglądu rzeczywistości są badawcze, jednak jeden z nich determinowany jest czymś niewidzialnym – energią obecną w danej przestrzeni, drugi zaś, wizualny, oddziałuje na zmysł wzroku.

- - -

Kuba Matuszczak

Urodzony w 1995 roku student poznańskich Intermediów. W swoich działaniach posługuje się m.in. rysunkiem, krótkimi animacjami i wideo, majsterkowaniem oraz szyciem. Istotne jest dla niego wytwarzanie kontentu prawdziwie „swojego”, bez korzystania z gotowych form i reguł. Określa siebie jako amatora i traktuje to jako pretekst do ciągłej nauki nowych umiejętności i wydzierania kolejnych bastionów samowystarczalności w codziennym życiu. Członek katalogu Featured Artists portalu GIPHY, brał udział m.in. w festiwalach Fuchsbau (Hanower, 2017), Blask/Brzask (Łódź, 2017) oraz wystawach Co Było Raz, Zostaje na Zawsze w galerii :SKALA (Poznań, 2018), Gry znaczeń w MOCAKu (Kraków, 2018) czy Lion Dance w 9/10 (Poznań, 2017).

Opis pracy:

„Goals” (2016)

Z jednej strony pamiątkowe nagranie z randki-niespodzianki, z drugiej dokumentacja przedsięwzięcia kipiącego od zmagań z oporną materią i nieporadnością. Punkt wyjścia stanowiła chęć uczczenia zakupu pierwszego wspólnego samochodu. Przebija tutaj wrodzona potrzeba robienia wszystkiego samodzielnie i na swoich warunkach, nawet jeśli nie ma się o czymś zielonego pojęcia i bez względu na finalny efekt. Fiasko czy sukces?

- - -

Magdalena Lazar

W latach 2006-2012 studiowała na wydziale grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie – dyplom magisterski ze specjalizacji Obrazowanie Cyfrowe w pracowni profesora Waldemara Węgrzyna. W latach 2010-2011 uczyła się w klasie Christiane Möbus na University of the Arts (UdK) w Berlinie. W 2019 roku obroniła pracę doktorską pod tytułem „Biały dzień całą noc” na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, gdzie pracuje – prowadzi zajęcia z zakresu Grafiki Cyfrowej.

W swojej twórczości odwołuje się często do prawdziwych wydarzeń, w które trudno uwierzyć oraz poddaje w wątpliwość sztywne struktury.

Prace Magdaleny Lazar były pokazywane na wielu polskich i zagranicznych wystawach, m.in. w: Bunkrze Sztuki i Cricotece w Krakowie, BWA w Katowicach, BWA w Tarnowie, MS2 w Łodzi, Galerii Centrala w Birmingham (UK), Chongqing Dimensions Art Centre (DAC) w Chinach, Album Arte w Rzymie oraz Institut fur Alles Mögliche w Berlinie. Swoją działalność poszerza o praktyki kuratorskie. Dotychczas była kuratorem wystawy „Motion vs rest” w Chongqing Dimensions Art Centre (DAC) w Chinach, „What we do in the shadows” w Galerii Widna oraz wystawy w niszowej galerii SM Dębniki.

Jej utwór „Atomy” został opublikowany w wirtualnej bibliotece Narodowego Instytutu Wizualnego (Ninateka).

Opis pracy:

„Flow" (2013).

Przepływ (flow) to stan pomiędzy satysfakcją a euforią wywołanym przez całkowite oddanie się określonej aktywności. Według Mihaly Csikszentmihalyi przepływ można pojmowa jako słowo opisujące stan umysłu, w którym można całkowicie skupi się na danym zadaniu, a przyjemność czerpać z samego procesu wykonania zadania. Osoby, które doświadczają euforii określają często ten stan jako „niesiony przez falę” lub „unoszący się na wodzie”. Dwukanałowy utwór wideo w swojej ostatniej scenie wyodrębnia ważny szczegół spod warstwy codziennej rutyny, który zapoczątkował bez niepokoju podróż w nieznane. To zmysłowa, pełna znaczeń, hipnotyzująca opowieść, w której głównym tematem jest podążanie za wodą. Można czytać ją więc na wiele różnych sposobów. Jednym z tropów może być fakt, że w słowiańskich wierzeniach szumiąca woda pojawiająca się we śnie jest oznaką zmęczonego wędrowca wchodzącego do twojego domu.

- - -

Marta Hryniuk

Urodziła się w 1991 roku w Warszawie. Jest absolwentką malarstwa na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu oraz multimediów na Akademii Sztuki w Szczecinie. Aktualnie studiuje w Piet Zwart Institute w Rotterdamie. Współtworzy nomadyczny kolektyw artystyczno-kuratorski Silverado. Uczestniczyła w wystawach w Polsce i za granicą. Mieszka i pracuje w Rotterdamie. Stypendystka programu „Młoda Polska” (2017) oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2015).

Opis pracy:

„Cold Body Shining”

Znajdujemy się nad Morzem Północnym u ujścia rzeki Moza. Port ten powstał w XIV wieku, a jego strategiczne, handlowe znaczenie w ramach Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej wpłynęło w znacznym stopniu na dynamiczny rozwój Rotterdamu. Pod koniec XVI wieku, ponad 800 000 Holendrów i Fryzów, a więc znaczna część lokalnej społeczności, była zatrudniona przy połowie śledzi. Rybołówstwo, a zwłaszcza połowy śledzi (określane wówczas jako „Great Fishery”) stanowiły istotny sektor wschodzącej gospodarki, a śledzie były głównym towarem eksportowym. To właśnie wtedy skonstruowano i wprowadzono do użytku specjalne typy statków zwanych „Haring Buis”, dzięki którym załogi rybaków mogły podążać za ławicami ryb do mielizn Dogger Bank oraz innych miejsc oddalonych od holenderskiego wybrzeża, pozostając tym samym na morzu przez wiele miesięcy. [1] Narratorka prowadzi nas przez sekwencje sennych obrazów filmowych. Otacza nas woda, jest wszechobecna, doświadczamy jej niemal każdym zmysłem. Kamera zanurza się w niej, to znów pozostaje na powierzchni, operuje między tym, co widziane z bliska a perspektywą zdjęć lotniczych. Cold Body Shining opowiada jednak przede wszystkim o świetle. Świecące morze jest zjawiskiem bioluminescencji martwych ryb. To właśnie śledzie i makrele po śmierci zaczynają emanować światłem w ciemności. Odpowiedzialna za ten efekt jest tłusta fosforyzująca substancja znajdująca się na powierzchni ich skóry. Świecenie trwa cztery do pięciu dni, a następnie następuje proces rozkładu. [2]

[1] Por. W.G. Sebald Pierścienie Saturna, 2009

[2] Por. Pacific Rural Press, Volume 4, Number 25, 21 December 1872

- - -

Patrycja Włodarczyk

Urodzona w 1991 roku. Ukończyła studia na Wydziale Intermediów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (dyplom w pracowni Archisfery u profesora Grzegorza Bilińskiego), członek grupy Opcja oraz współzałożyciel galerii Opcja. Główne zainteresowania: sztuka instalacji, wideo i performance.

Opis pracy:

„Ogród miłości” ( 2019)

To miejsce wypełnione symbolami i intensywnymi emocjami, które towarzyszą zakochaniu. Szczęście, pragnienie, spełnienie, podekscytowanie, ale też smutek, ból, cierpienie i rozczarowanie. Ogród to symboliczne ukazanie sfery emocjonalnej oraz cykliczności życia i śmierci. Poszczególne fazy rozwoju roślin odnoszą się do poszczególnych emocji. Znajdująca się w ogrodzie wanna wypełniona wodą to symbol odrodzenia, uwolnienia się od starych emocji i gotowości na rozpoczęcie nowego etapu.

- - -

Martyna Kielesińska

Urodzona w 1991 roku w Kielcach. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, Wydział Malarstwa (dyplom w pracowni Grzegorza Sztwiertni). Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz na Uniwersytecie Sztuki w Berlinie, w Klasie Hito Steyerl. Zajmuje się sztuką wideo, instalacją i malarstwem. W swoich pracach odtwarza przeplatające się ze sobą nastroje i zaobserwowane sytuacje. Interesuje ją prostota w złożoności codziennego życia, przyczyny reakcji i zachowań innych osób. Często pracuje z materiałami znalezionymi, posługując się techniką found footage. Jej prace prezentowane były m.in. na wystawach zbiorowych w Gdańskiej Galerii Miejskiej 1, w BWA Katowice, w Bunkrze Sztuki w Krakowie w 2018 roku oraz na wystawach indywidualnych, m.in. w BWA Katowice, Galerii Wozownia w Toruniu. Laureatka Twórczego Stypendium Miasta Krakowa w roku 2018. Mieszka i pracuje w Krakowie.